இந்தியாவில் 16 விகிதம் முஸ்லிம்கள் இருந்தும் அரசியலில் பலமற்ற ஒரு சமூகமாக இருப்பதற்குக் காரணம் இந்தியத்தேர்தல் முறையாகும்-அரசியலமைப்புச்சட்ட மாற்றம்-பாகம்-03-வை.எல்.எஸ்.ஹமீட்

index-minஓட்டமாவடி அஹமட் இர்ஸாட்

அரசியலமைப்புச்சட்ட மாற்றம்-பாகம்-01-http://kalkudahnation.com/?p=32672

அரசியலமைப்புச்சட்ட மாற்றம்-பாகம்-02-http://kalkudahnation.com/?p=32861

யுத்த காலத்திலும் யுத்த நிறுத்த காலத்திலும் பாதிக்கப்பட்ட ஒரே சமூகம் முஸ்லிம்காளாகும்

1977ம் ஆண்டு வரை இந்நாட்டில் தொகுதிமுறை தேர்தலிலிருந்து வந்தது நாம் அறிந்ததே. இத்தொகுதி முறைத்தேர்தலின் விசேட அம்சம் 50 விகிதத்திற்கும் குறைவான வாக்குகளைப்பெற்று 50 விகிதத்திற்கும் அதிகமான ஆசனங்களைப் பெறுவதாகும்.

தொகுதி முறை தேர்தல் நடைமுறையிலிருந்த காலத்தை எடுத்து நோக்கினால் ஒரு தனிக்கட்சி (அது ஐக்கிய தேசியக்கட்சியாக இருக்காலம் அல்லது சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியாக இருக்கலாம்) அறுதிப்பெறும்பான்மை, மூன்றிலிரண்டு அல்லது ஆறில் ஐந்து பெறும்பான்மைகளைப் பெற்ற வரலாறு நம் நாட்டிலிருக்கின்றது.

அச்சந்தர்ப்பங்களிலெல்லாம் இக்கட்சிகள் 50 விகிதத்திற்கும் குறைவான வாக்குகளையே பெற்றிருக்கின்றார்கள். 1977ம் ஆண்டுத் தேர்தலைத் தவிர, அத்தேர்தலில் 50.92 விகித வாக்குகளைப் பெற்று 5/6 விகித ஆசனங்களைப் பெற்றார்கள். இதற்கு காரணம் ஒரு தொகுதியில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வேட்பாளர்கள் போட்டியிடுகின்ற பொழுது வெற்றி பெற்ற வேட்பாளரின் வாக்குகளை விட தோல்வியுற்ற வேட்பாளர்களின் கூட்டு மொத்த வாக்குகளின் எண்ணிக்கை பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் அதிகமாகும். சில நேரங்களில் சில விதி விலக்குகள் இருந்த போதிலும் கூட. ஏனெனில், ஒரு தொகுதியில் வெற்றி பெறுகின்ற வேட்பாளர் ஒருவர் தோல்வியடைகின்ற வேட்பாளர்கள் பலர்.

அதே நேரம் இவ்வாறு 50 விகிதத்திற்கு குறைவான வாக்குகளைப் கொண்டு 50 விகிதத்திற்கு அதிகமான ஆசனங்களைப் பெறுகின்ற பொழுது, அவற்றில் சிறுபான்மைச் சமூகங்களுக்கு உரித்தான ஆசனங்களும் கணிசமானளவு அக்கட்சிகளினால் அள்ளிச் செல்லப்படுகின்றன. இது எவ்வாறு நடைபெறுக்கின்றதென தேர்தல் முறைகள் தொடர்பாக ஆராய்கின்ற போது பார்க்கலாம். இது சிறுபான்மைச் சமூகங்கள் நில சார் சமூகங்களாக (Territorial Community) இல்லாத இடங்களில் ஏற்படுகின்றது. அதனால் தான் இந்தியாவில் முஸ்லிம்கள் 16 விகிதம் வாழ்ந்தாலும் அரசியலில் பெறுமானமற்ற சமூகமாக வாழ்கின்றார்கள்.

இந்தியப் பராளுமன்றத்தில் 545 ஆசனங்கள் இருக்கின்றன.எனவே, முஸ்லிம்களுக்கு ஆகக்குறைந்தது 85  ஆசனங்கள் கிடைக்க வேண்டும். ஆனால், அதில் ¼ பங்கு கூட அவர்களுக்கு கிடைப்பதில்லை. இந்திய அமைச்சரவையில் அத்தி பூத்தாற் போல் ஒரு அமைச்சரவை அந்தஸ்துள்ள அமைச்சர் இடம்பெறுவார். பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் ஒன்று அல்லது இரண்டு இராஜாங்க  அல்லது பிரதியமைச்சு பதவிகள் தான் கிடைக்கும். இதன் காரணமாக இந்தியாவில் முஸ்லிம்களுக்கெதிராக  எத்தனையோ கொடுமைகள் நிகழ்ந்தும் அதனைத் தட்டிக்கேட்க முடியாத சமூகமாக அவர்கள் வாழ்கின்றார்கள்.

a«ña«ña»ì-minஉலகில் அதிகளவில் முஸ்லிம் சனத்தொகையினை கொண்ட நாடு இந்தோனேசியாவாகும். அண்ணளவாக  25 கோடி முஸ்லிம்கள் வாழ்கின்றார்கள். இரண்டாவது அதிக  முஸ்லிம்  சனத்தொகையினை கொண்ட நாடு இந்தியா. கிட்டத்தட்ட18 கோடி முஸ்லிம்கள் வாழ்கின்றார்கள். அதற்கு அடுத்ததாகத்தான் முஸ்லிம் நாடான பாகிஸ்தான் இருக்கின்றது.

எனவே, உலகில் இரண்டாவது முஸ்லிம் சனத்தொகையினைக் கொண்ட இந்தியாவில் அரசியல் அனாதைகளாக ஒரு கபினெட் அமைச்சு பதவியினைப் பெறுவதற்கு கூட பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் அருகதையற்ற சமூகமாக முஸ்லிம்கள் வாழ்வதற்குக் காரணம் இந்தியத் தேர்தல் முறையாகும். எனவே, ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் அரசியல் பலம் என்பது அந்த நாட்டின் தேர்தல் முறையில் தான் தங்கியிருக்கின்றது.

இந்தியாவின் ஒரு மாநிலமான தமிழ் நாட்டில் சுமார் 8 கோடிப்பேர் வாழ்கின்றார்கள். இவர்களில் ஒரு கோடிக்கு மேற்பட்டவர்கள் முஸ்லிம்கள். ஆனால் உரிய காலம் தண்டனை அனுபவித்து சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகின்ற விடயத்தில் கூட முஸ்லிம்களுக்கு சட்டத்திற்கப்பால் வேறுபாடு காட்டப்படுகின்றது.

ஆனால், இதனைத் தட்டிக்கேட்க பலமான அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் இல்லை. பாதிக்கப்பட்டவர்களின் மனைவிமார் அல்லது பெற்றோர், உறவினர்கள் ஆர்ப்பாட்டம் செய்வது மட்டும் தான் அவர்களால் முடிந்தது. ஆயினும், பலனேதுமில்லை. ஒரு கோடி தமிழ் நாட்டு முஸ்லிம்களுக்கு இரண்டொரு சட்ட சபை உறுப்பினர்கள் மாத்திரமே அங்கு இருக்கின்றார்கள். இது தான் தொகுதி முறை தேர்தலின் விந்தை.

சுருங்க கூறின் நில சார் சமூகமாக (Territorial Community) இல்லாமல் சிதறி வாழும் சமூகங்களைப் பொறுத்த வரை அவர்களுடைய தேசிய விகிதாசாரம் எதுவாக இருந்தாலும், அவர்களால் உரிய பிரதி நிதித்துவத்தினைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியாது. இலங்கையைப் பொறுத்த வரையில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு முஸ்லிம்கள் நில சார் சமூகமாக இல்லாமல் சிதறி வாழ்கின்ற சமூகமாகவே இருக்கின்றோம் என்பதனை இங்கு கவனத்திற்கொள்ள வேண்டும். இந்த பின்னணியில் தான் இலங்கையில் தேர்தல் முறைமாற்றம் தொடர்பாகவும் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கின்றது.

விகிதாசார தேர்தல் முறை

தற்போது இருக்கின்ற விகிதாசார முறை நூற்றுக்கு நூறு விகிதம் கட்சிகள் பெறுகின்ற வாக்குகளுக்கேற்ற ஆசனங்களை வழங்குகின்றது என்று கூற முடியாவிட்டாலும், அண்ணளவாக அவ்விகிதாசாரத்திற்கேற்ப ஆசனங்களை வழங்குகின்றது எனலாம். அதாவது 50 விகிதமான வாக்குகளை தேசிய ரீதியாக எந்தவொரு தனிக்கட்சியும் பெறுவது நடமுறைச் சாத்தியமில்லை என்பதனால், எந்தவொரு கட்சியும் தனித்து 50 விகித ஆசனங்களைப் பெறுவதில்லை. எனவே, ஆட்சி அமைப்பதற்கு சிறுபான்மைக் கட்சிகளினதும், சிறு கட்சிகளினதும் தயவு தேவை.

இங்கு தான் சிறுபான்மைகளின் பலம் சிறுபான்மைக் கட்சிகளினூடாக வெளிப்படுகின்றது. சிறுபான்மை கட்சிகள் அப்பலத்தினை சரியான முறையில் பாவித்தார்களா? என்பது வேறு ஒரு தலைப்பின் கீழ் ஆராயப்பட வேண்டிய விடயமாகும். அது நாம் தெரிவு செய்கின்ற தலைமைதுவங்களினதும், பிரதிநிதித்துவங்களினதும் செயற்பாட்டில் தங்கியுள்ளது. ஆனால், இன்றைய தேர்தல் முறைமையின் கீழ் சிறுபான்மையின் தயவுடன் தான் எந்தவொரு கட்சியும் ஆட்சியமைக்க முடியும். அவ்வாட்சியைத் தக்க வைக்கவும் முடியும் என்பது தான் யதார்த்தமாகும்.

எனவே, சுருங்கக்கூறின் ஜனாதிபதித்தேர்தல் முறைமையின் கீழ் எவ்வாறு முஸ்லிம்கள் ஆட்சியாளர்களைத் தெரிவு செய்வதில் பலம் பொருந்திய சமூகமாக இருக்கின்றார்களோ, அதே போன்று தான் பாராளுமன்ற ஆட்சியினையும் தெரிவு செய்வதில் இருக்கின்றார்கள்.

முஸ்லிம்களின் அரசியல் பலம் மீண்டும் நிரூபிக்கப்பட்டமை அல்லது சமூக நன்மைகளாக பாவிக்கப்பட்டமை (இங்கு வராலாறு விபரிக்கப்பட வேண்டும் தெளிவுக்காக).

மறைந்த தலைவர் எவ்வாறு 1989ம் ஆண்டு ஜனாதிபதித்தேர்தல் முறைமை மூலம் முஸ்லிம்களுக்குக் கிடைத்த அரசியல் பலத்தினைப் பாவித்து, எவ்வாறு வெட்டுப்புள்ளித் திட்டத்தினை குறைத்தாரோ அல்லது இல்லாமல் செய்தாரோ (மாகாண மற்றும் உள்ளூராட்சித்தேர்தல் முறைமைகளில்) அதே போன்று பொதுத்தேர்தல் முறைமை மூலம் முஸ்லிம்களுக்குக் கிடைத்த அரசியல் பலத்தை 17 வருட ஐக்கிய தேசியக்கட்சியின் ஆட்சியினை மாற்றுகின்ற விடையத்தில் 1994ம் ஆண்டு பாவித்தாரோ, அதே போன்று இந்த நாட்டு முஸ்லிம்களின் அரசியலிருப்பையே பாதுகாக்கின்ற விடையத்தில் இப்பலம் 2004ம் ஆண்டு பாவிக்கப்பட்டது.

அதாவது, 2001ம் ஆண்டு சந்திரிகா பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான பொது ஜன ஐக்கிய முன்னணி அரசாங்கம் சிறீலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரசின் வெளியேற்றத்தின் மூலம் வீழ்த்தப்பட்டது நாமறிந்த விடயமாகும். அப்பொழு தான் இந்த நாட்டில் சிறுபான்மையில் தங்கி ஆட்சி நடாத்துவதற்கு காரணமான பொதுத்தேர்தல் முறைமை மாற்றப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணக்கரு இந்த நாட்டின் ஆட்சியாளர்கள் மத்தியில் பலமாக வேறூன்றியது.

சிறுபான்மைகள் நினைத்தால் ஆட்சியினை உருவாக்குவதற்கும் சிறுபான்மைகள் நினைத்தால் ஆட்சியினை வீழ்த்துவதற்கும் வழியமைக்கின்ற ஒரு தேர்தல் முறை சிங்களவர்கள் பெரும்பான்மையாக வாழுகின்ற ஒரு நாட்டில் எவ்வாறு தொடர அனுமதிக்க முடியும். அது மட்டுமல்லாமல், சிறுபான்மைகள் நினைத்த மாத்திரத்தில் கவிழ்க்க கூடிய ஒரு ஆட்சி முறையின் நிச்சயமற்ற தன்மையின் கீழ் ஸ்திரமான அரசினை நிறுவி நாட்டை எவ்வாறு அபிவிருத்திப் பாதையில் இட்டுச் செல்ல முடியும் என்ற கேள்விகள் அன்று எழுந்தன.

நமது பாதுகாப்பிற்காக நமது கைகளில் பலமான ஆயுதம் தரப்படுகின்ற பொழுது, அதை மிகக்கவனமாக நம்மைப்பாதுகாக்க மாற்று வழியில்லாத இக்கட்டான சூழ்நிலையில் மாத்திரமே பாவிக்க வேண்டும். அதைவிடுத்து பட்டதற்கும், தொட்டதற்கும் அதனைப் பாவிக்க முற்பட்டால் அவ்வாயுதத்தை பறித்தெடுக்க சக்தியுள்ளவர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைவர் என்பதனை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நமது அரசியல் பலத்தை ஆட்சியை உருவாக்க, தக்க வைக்க பயன்படுத்துவது என்பதும் ஆட்சியைக் கவிழ்க்கப் பயன்படுத்துவது என்பதும் இரு வெவ்வேறான தாக்கங்களை உருவாக்க கூடியவை என்பதை நாம் மனதில் இருத்த வேண்டும்.

indexa«¿a«¬a«+a«¬a»ì-minஅன்று ஆட்சியினை கவிழ்ப்பதற்கு இருந்த வெளிப்படை காரணம் சந்திரிகா அம்மையார் றவூப் ஹக்கீமை விட பேரியல் அஸ்ரஃப் அவர்களுக்கு முக்கியதுவம் கொடுத்தார் என்பதாகும். அதற்கு கொடுக்கப்பட்ட வியாக்கியானம் சந்திரிக்கா அம்மையார் சிறீலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரசினை அழிக்க முற்படுகின்றார். எனவே, கட்சியினைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதாகும். ஆட்சியிலிருக்கும் தலைவர்கள் சிறுபான்மைக் கட்சிகளை அழிக்க முடியும் என்றால், இந்த நாட்டில் சிறுபான்மைக் கட்சிகளே இருக்காது. வாக்களிக்கின்றவர்கள் மக்களே தவிர, கட்சி தலைவர்களல்ல.

யதார்த்தில் அன்று ஐக்கிய தேசியக்கட்சியுடன் ஏற்பட்ட நெருக்கமான உறவும் அரசியல் தொடர்பான அனுபவ முதிர்ச்சியின்மையும் தான் அந்த ஆட்சி கவிழ்ப்பிற்கு கொண்டு சென்றது என்பது தான் உண்மையாகும். அன்று நாம் விட்ட அந்த தவறின் தாக்கம் இன்று வரை புதிய தேர்தல் சீர்திருத்த விடையத்திலும் தொடர்கின்றது என்பதையும் நாம் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

a«òa«¬a«ƒa«¬a»ì-minயுத்த நிறுத்த உடன்படிக்கையும் முஸ்லிம்களும்….

இந்தப்பின்னணியில் 2001ம் ஆண்டு ஐக்கிய தேசியக்கட்சி ஆட்சியமைத்தது. விடுதலைப் புலிகளுடன் யுத்த நிறுத்த ஒப்பந்தத்தை செய்தது. இந்த யுத்த நிறுத்த ஒப்பந்த காலத்திலும் விடுதலைப் புலிகள் முஸ்லிம்கள் மீதான் கொடுமைகளை நிறுத்தவில்லை.

இந்த நாட்டில் எல்லா சமூகங்களும் யுத்த காலத்தில் பாதிக்கப்பட்டன. ஆனால், யுத்த காலத்திலும் யுத்த நிறுத்த காலத்திலும் பாதிக்கப்பட்ட ஒரே சமூகம் முஸ்லிம்காளாகும். இந்த நிலையில் சிறீலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரசினால் இருந்த அரசாங்கம் பதவி கவிழ்க்கப்பட்டு ஐக்கிய தேசியக் கட்சியினை நிறுவியதற்கு கைமாறாக விடுதலைப்புலிகள் முஸ்லிம்கள் மீது கட்டவிழ்த்த அட்டகாசங்களைக் கண்டும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி வாளாவிருந்தது.

வாழைச்சேனையில் இரண்டு முஸ்லிம் வாலிபர்களைக் கொலை செய்து, அவர்களின் ஜனாசாக்களை அவர்களது பெற்றோரின் கண் முன்னாலேயே விடுதலைப்புலிகள் தீயிட்டு கொழுத்திய பொழுது படையினர் கையாலாகாத் தனமாக நின்றிருந்தார்கள். மூதூரில் முஸ்லிம் காங்கிரசின் உயர்பீடக் கூட்டத்தினை விடுதலைப் புலிகளின் அட்டகாசத்தினால் இடை நடுவில் விட்டுத்தப்பினோம் பிழைத்தோம் என நாம் ஓடிய பொழுது படையினர் கையறு நிலையில் நின்றிருந்தார்கள். முஸ்லிம் காங்கிரசினால் கொண்டு வரப்பட்ட ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் ஆட்சியில் விடுதலைப்புலிகளினால் முஸ்லிம்களுக்கு நடந்த அநியாயங்களினால் முஸ்லிம்கள் வெதும்பிப் புண்ணாகிக் கொண்டிருந்த போது தான் 2004ம் ஆண்டு பாராளுமன்றம் கலைக்கப்பட்டது.

பொதுத்தேர்தலில் தனித்துப் போட்டியிடுவதா? அல்லது ஐக்கிய தேசியக்கட்சியுடன் சேர்ந்து போட்டியிடுவதா?

2004ம் ஆண்டு பாராளுமன்றம் கலைந்ததும் சிறீலங்கா முச்லிம் காங்கிரசின் உயர்பீடம் கூடியது. அக்கூட்டத்தில், புத்தளம் பாயிஸ் கலந்து கொண்டிருக்கவில்லை. நானுட்பட அதில் கலந்து கொண்ட அத்தனை பேரும் ஐகிய தேசியக் கட்சியுடன் சேர்ந்து போட்டியிடக் கூடாதுஇ தனித்தே போட்டியிட வேண்டும் என்று வாதாடினோம். ஒருவர் கூட மாற்றுகருத்தினை கொண்டிருக்கவில்லை. இந்த நிலையில் கட்சி தலைவருக்கு வழமை போன்று ஐக்கிய தேசியக் கட்சியுடன் சேர்ந்து போட்டியிட வேண்டும் என்றே விருப்பம். எனவே உயர் பீடத்திற்கு (Pழடவைடிரசழ) முடிவெடுக்கும் அதிகாரமில்லை.இன்னும் இரண்டு நாட்களில் அதியுயர் பீடம் (Politburo) கூடி முடிவெடுக்கும் என்றார்.

நாட்கள் இரண்டு கழிந்தன. அன்றிரவு 9.30 மணிக்கு அல்லது10.00 மணிக்கு அதியுயர்பீடக் (HIGH COMMAND) கூட்டம் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது. இக்கூட்டத்தில், தனித்து போட்டியிட வேண்டும் என்று  வாதாட வேண்டுமென்று அதற்கான நியாயங்களை எல்லாம் மனதில் அசை போட்டுக்கொண்டு கூட்டத்திற்கு செல்ல தயாராகிக்கொண்டிருந்த பொழுது, இரவு ஒன்பது மணிக்கு தொலைக்காட்சியில் செய்தி ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது. அதில் ஜனாதிபதி சந்திரிக்கா அவர்கள் ஒரு கூட்டத்தில் பேசும் போது தேர்தல் முறை மாற்றியமைப்பதற்காக அரசியலமைப்பிற்கு திருத்தம் கொண்டு வரப்பட வேண்டும். மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மையுடனோ, இல்லாமலோ  (The constitution must be amended with or without 2/3 majority) என்று கூறியதாக அறிவிக்கப்பட்டது.

அது வரை தனித்துப் போட்டியிடுவதற்காக வாதாட வேண்டும் என்று சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த நான் உடனடியாக என் எண்ணத்தினை மாற்றி எந்தச் சூழ்நிலையிலும் ஐக்கிய தேசியக்கட்சியுடன் இணைந்தே போட்டியிட வேண்டும் என்று  வாதிட வேண்டுமென்று தீர்மானித்தேன்.

இரண்டு நாட்களுக்கு முன் நடந்த உயர் பீடக் கூட்டத்தில் தனித்துப் போட்டியிட வேண்டும் என்று வாதாடிய ஒருவர் இரண்டு நாட்களின் பின் நிலைப்பாட்டை மாற்றிய காரணம் என்ன? அது தான் சந்திரிக்கா அம்மையார் பாவித்த மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை இல்லாமலோ என்ற வார்த்தையாகும்.

அவ்வாறு சந்திரிக்கா அம்மையாரின் அந்த வார்தைப் பதத்திற்குள் பொதிந்திருந்த மர்மம்  என்ன?

சாதாரணமாக அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை மாற்றுவதாக இருந்தால், மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மை அல்லது அதனுடன் சேர்த்து சர்வசன வாக்கெடுப்புத்தேவை என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். அவ்வாறாயின், அரசியலமைப்பு மாற்றப்பட வேண்டும். மூன்றில் இரண்டு பங்கு இல்லாமலோ என்று ஏன் சந்திரிக்கா அம்மையார் கூறினார்?

அங்கு தான் சூட்சுமமிருந்தது. மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையுடன் அரசியலமைப்பினை மாற்றுவது தான் சாதாரண நடைமுறை. ஆனால், அவ்வாறில்லாமல் சாதாரண பெரும்பான்மையுடனும் அரசியல் அமைப்பினை மாற்றுகின்ற ஒரு புரட்சிகர முறை இருக்கின்றது. அது தான் “அரசியல் நிர்ணய சபை” முறையாகும். இது சட்டவிரோதமான முறை என்ற பலமான வாதம் இருக்கின்றது. அதே நேரம், புரட்சிகள் வெற்றி பெற்றால் சட்ட பூர்வம், புரட்சிகள் தோல்வியடைந்தால் சட்ட விரோதம் என்ற நியதியும் இருக்கின்றது.

1972ம் ஆண்டு மே 22ம் திகதி பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட முதலாவது குடியரசு யாப்பும் இதே புரட்சிகர முறையைத்தான் பின்பற்றி உருவாக்கப்பட்டது. அப்புரட்சி வெற்றியும் பெற்றது.

இந்த அரசியல் நிர்ணய சபை மற்றும் 1972ம் ஆண்டு குடியரசு யாப்புத் தொடர்பாக சற்று விரிவாக ஆராய இங்கு விழைக்கின்றேன். சில வேலை இவ்விரிவாக்கத்தில் எல்லோருக்கும் ஆர்வமில்லாமல் இருக்கலாம். ஆயினும், தகவல்களைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகின்றவர்கள் பலர் இருக்கலாம். குறிப்பாக, புதிய யாப்புத் தொடர்பாகப் பேசப்படுகின்ற இந்த நேரத்தில் இத்தகவல் அவர்களுக்கு பிரயோசனமாக இருக்கலாம்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>